MARGOOSCHRIJFT

Onbewoond

     Ondanks de donkere wolken, scheen de zon toch nog op het groene weiland. De paarden waren nog binnen, maar het speelgoed van het veulentje lag nog buiten. De ochtend voelde koud. Er blies een frisse wind door het oude straatje. Mocht de temperatuur zo blijven en het zou niet gaan regenen, dan is het prima wandelweer. In de straat stonden alleen maar oude woningen. Aan de klinkerweg was elk huis anders. Een moderne woning voordat de klinkers begonnen, sprong er als enige tussenuit qua stijl. Halverwege de straat stond een onbewoond huis. De gemeente had er al een brief opgehangen. Wat of wie daar woonde, was voor ons een vraag.

     Elke ochtend startte de dag in rust. Geen geschreeuw van kinderen die naar school moesten, geen auto’s met haast, alleen de wind en de vogeltjes. Op die manier begon ik elke dag, door het raam kijkend naar dit straatje, me afvragend wat  vandaag weer zou brengen. Als ik later op de dag een wandeling zou maken, viel het inderdaad op dat de klinker straat aan onderhoud toe was. Er waren verschillende hobbels en de zwarte delen aan de zijkanten vielen dieper in de straat. Daar kwam dus het wateroverlast van. In september zou de straat hersteld gaan worden in oude staat en zelfs tot verder dan de straat op dit moment was. Ons huis was het eerste huis aan de linkerkant na het moderne huis. Een oud wit vakwerkhuisje dat schreeuwde om een sprookjessfeer. Met de schapen van Bart tegenover de woning, waanden wij ons direct in een andere wereld. Pas als je de hele straat uitreed, wat maar aan een kant kon, zou je in het dorp uitkomen. Een normaal dorp, waardoor de inwoners van de straat alle voorzieningen in de buurt hadden, ondanks dat zij zelf zo afgelegen leken te wonen.

     Tijdens de laatste straatvergadering werd er voor het eerst gesproken over het onbewoonde huis. De bewoners voelden zich er niet prettig bij om in zo’n oud en mooi straatje een vreemde onbewoonde woning te hebben. Wat deed de woning daar? Van wie was de woning? En waarom deed de gemeente er niks mee? ‘s Nachts leek er soms licht uit de beplakte ramen te komen en de bewoners hadden soms het idee dat er mensen aan het werk waren geweest. Lagen die tegels gisteren ook al gebroken in de voortuin? Zaten die stickers toen ook al op de ramen? Sommige bewoners liepen ‘s nachts met een grote boog om het huis heen. Hun ogen op de klinkers gericht en in zichzelf neuriënd, zodat ze geen andere geluiden hoefden te horen. Wij vonden dit als nieuwe bewoners maar vreemd. Het is maar een huis. Als we er een foto van zouden maken en later vergelijken, kunnen we precies zien of er inderdaad iets aan verandert of niet. Die gedachte werd op de straatvergadering niet gewaardeerd. Er werd gezegd dat we het huis met rust moesten laten. Het zijn eigen gang laten gaan en vooral negeren als er iets zou gebeuren. Alleen dan zou je als bewoner geaccepteerd worden in de straat en er lang kunnen wonen. Vreemd verhaal, vonden wij.

     Aan het eind van de vergadering kwamen er flessen bier en wijn op tafel en chips. De sfeer zat er goed in en ondanks de waarschuwingen, wilden wij toch graag meer weten over het huis. We vroegen om een rondleiding, als smoes om in het huis naar foto’s van de straat te zoeken. Toen we mee naar boven liepen en de slaapkamer te zien kregen, richtte ik mij vooral op de boekenkast. De bewoonster had verschillende boeken over de geschiedenis van de omgeving en het leek erop dat er ook documenten in zaten. Ik keek snel achterom, zag dat de kust veilig was, en stopte het boek snel in mijn tas. Vanaf beneden hoorden we ineens een schreeuw. De eerste bewoners waren op huis aangegaan maar waren snel terug naar binnen gegaan, omdat de deur van de onbewoonde woning was opengeklapt met een enorm kabaal. De wind was gaan liggen, dus niemand begreep hoe dit had kunnen gebeuren. Onze buurvrouw begon meteen over een situatie van honderd jaar geleden wat het bewijs was dat het huis spookte. De straat was toen net vijftig jaar aangelegd en de eigenaar van het onbewoonde huis was toen nog bekend. Tot die specifieke nacht, nu honderd jaar geleden, was er niks vreemds aan de hand in de straat. Totdat op een nacht alle bewoners gewekt werden door een enorme schreeuw en een harde klap van de openslaande deur van de woning. Van de eigenaar is nooit meer iets teruggevonden of gehoord.

2019

Ik wil dit ook!

Wil jij ook drie random woorden insturen of andere korte verhaaltjes ontvangen? Klik op de smiley voor de mogelijkheden.

ShortStoryMonday

De week beginnen met een kort verhaaltje? Dat kan! Klik op de smiley, meld je aan en ontvang voor € 5,00 per maand elke maandagochtend een nog niet geplaatst kort verhaaltje in je mailbox. Ook leuk om cadeau te geven!

Up to date blijven

Maandelijks up to date blijven van de nieuwtjes, nieuwe verhalen, status van het boek en meer? Meld je aan voor de nieuwsbrief door 'up to date blijven' te mailen naar hello@margoo-schrijft.nl.