MARGOOSCHRIJFT

Finland, Zelda en tijdreizen

     De eerste keer dat ik Zelda zag, was in een oud krantenartikel. Om eerlijk te zijn weet ik niet eens meer hoe ik aan een krant uit 1847 ben gekomen. Maar nu ik Zelda op de plank achter de toonbank zie zitten, weet ik het zeker. Dit is exact dezelfde pop als die van mijn betovergrootmoeder. Hoe de pop hier was gekomen, in deze Zicco, geen idee.

     ‘Wat kost de pop?’. Ik wijs naar de Zelda pop op de bovenste plank achter de kassa.

     ‘Hey Timo, weet jij wat die pop kost? Die stond hier gisteren nog niet toch? Ik zie er geen prijskaartje aan hangen.’ Achterin de zaak komt een jongen om de hoek gesneld.

     ‘Hebben ze die weer niet goed gestickerd in het magazijn?’ Terwijl Timo richting de kassa loopt, hoor ik het belletje van de winkel afgaan. Mijn vader komt binnen en kijkt zoekend rond tot hij mij ziet staan.

     ‘Daar ben je! Ik had natuurlijk kunnen weten dat je hier zou zijn. Ga je zo mee naar huis?’

     ‘Wacht nog even, pap. Anders zie ik je zo thuis wel.’

     ‘Oké, maar dan zie ik je wel binnen een half uur thuis, is dat goed? We zijn al later en ik wil niet dat iedereen op ons zit te wachten voor het eten.’ Ik knik en kijk hem na als hij de winkel weer uitgaat en hoor het belletje weer rinkelen.

     ‘Ik heb echt geen idee waar deze pop vandaan komt, Aila. Heb je al in het systeem gezocht? Misschien kan je daar nog een keer kijken.’ Aila zucht en begint zoektermen in te typen in de zoekmachine.

     ‘Er zit niks bij, Timo.’ Als Timo het scherm heeft bekeken kijkt hij de winkel rond en blijft zijn blik op de mijne rusten. Hij pakt de pop van de bovenste plank, kijkt er nog eens goed naar en er lijkt iets in zijn blik te veranderen.

     ‘Aila, wil jij de laatste dozen achter nakijken? Dan sluit ik zo af en kom dan helpen.’ Terwijl Aila naar achteren loopt, kan ik mijn blik niet van de pop afhouden. Aila is om de hoek verdwenen en het is net alsof het een paar graden koeler is geworden in de winkel.

     ‘Dus, jij wil deze onbekende pop graag hebben? Ik heb werkelijk geen idee waar de pop vandaan komt, dus..’ Timo draait zich om en kijkt vanaf mij naar de pop, ’als je niks tegen Aila zegt, dan is de pop van jou.’

     ‘Jij bent snel thuis. Was het leuk? Is pap nog iets uit de auto aan het pakken?’

     ‘Ja, het was heel leuk, vooral in de speelgoedwinkel. Die jongen was zo aardig vandaag.’      ‘Waar is pap?’ Mam staat nog steeds uit het keukenraam te kijken.

     ‘Is hij nog niet thuis dan? Hij zei dat we elkaar hier zouden zien. Wanneer gaan we trouwens eten?’ Mam draait zich om en kijkt me aan.

     ‘Lieverd, je hebt net geluncht. Pak nog een stuk fruit als je honger hebt. Ik ga pap even bellen.’ Ik kijk haar verbaasd na als ze de keuken uitloopt met haar telefoon. Net geluncht? Waar heeft ze het over. Ik pak mijn rugzak om daar een banaan uit te vissen en zie mijn nieuwe pop. Met de pop loop ik al etend naar mijn kamer.

     We wonen al een tijdje in Helsinki en de speelgoedwinkel is voor mij de gaafste plek van de hele stad. Ook al ben ik er misschien iets te oud voor, je kunt mij er uren kwijtraken. Vooral bij de Zicco. Die hebben zoveel spullen! En dan die pop, zomaar meegekregen. Natuurlijk zou ik niks tegen Aila zeggen, die pop is mooi van mij. Ik gooi de bananenschil in de prullenbak en ga aan mijn bureau zitten. De pop zet ik voor me neer. En net zoals in de speelgoedwinkel, voel ik de temperatuur dalen. Op de achtergrond hoor ik de klok en elke seconden die voorbij gaat. De seconden lijken langzamer te gaan. Steeds langzamer. En uiteindelijk hoor ik niets meer. Het is net alsof de tijd stilstaat.

     Als ik me omdraai om de klok te bekijken zie ik dat mijn bed als een bouwpakket tegen de muur staat en dat er overal verhuisdozen staan. Als ik met mijn ogen knipper, verandert er niets. Maar.. hoe komen die dozen hier? Wie heeft mijn bed uit elkaar gehaald? Ineens val ik achterover op de grond. Ik kijk om me heen en zie dat mijn bureaustoel ineens weg is en dat nu ook mijn bureau in een bouwpakket is veranderd. Wat is er aan de hand?

     ‘Hanna, waar ben je? Pap heeft pizza’s gehaald. Kom je eten?’ Als ik opsta om de deur open te doen naar de trap, want ik had nog steeds honger, valt me de scheurkalender op. Ik pak de scheurkalender op. 14 mei. 14 mei? Is dit een grap? Ik weet toch zeker dat ik mijn scheurkalender dagelijks bijhoudt. Het is toch.. 3, nee 4 augustus? Of in elk geval iets in de buurt. Met de scheurkalender in mijn hand loop ik naar beneden, de geur van pizza’s tegemoet.

     ‘En, wat vind je van het nieuwe huis?’ Mijn ouders kijken me stralend aan, terwijl we tussen de dozen aan een camping tafeltje pizza eten.

     ‘Je ziet er moe uit.’ Mam strijkt met haar hand langs mijn haar.

     ‘Ik.. Hebben jullie ook wel eens het gevoel dat je iets eerder hebt meegemaakt?’ Ik kijk mijn moeder aan.

     ‘Een déjà vu bedoel je?’

     ‘Ja, ik denk het. Welke dag is het vandaag?’

     ’14 mei, lieverd. Misschien moet je maar op tijd gaan slapen vanavond. Het is ook veel allemaal, verhuizen. Je hebt in elk geval geen verhoging.’

     ‘Zal ik anders na het eten eerst je nachtlampje ophangen en dat we daarna samen je bed in elkaar zetten?’ vraagt pap tussen de happen pizza door.

     ‘Ja, goed idee.’ Mam geeft me een stuk pizza aan en we gaan rustig eten.

     Ik ben blij als ik de volgende ochtend mijn wekker hoor afgaan. Die rare dromen ook altijd. Ik stap uit bed en pak mijn kleding over de stoel om deze aan te doen. Mijn vertrouwde bureaustoel is er weer, gelukkig. Mijn oude kamer met al mijn bekende spullen. Met uit het raam het mooie uitzicht op meer Lohja. Lohja? Meer Lohja? Half aangekleed draai ik me razendsnel om naar het raam. Ik ben in een keer wakker. Meer Lohja? Shit, shit, shit! Ik kijk snel naar mijn vertrouwde scheurkalender die naast de deur hangt. 12 februari. In mijn linkerhand voel ik iets zachts. Had ik iets vast? Ik kijk naar mijn linkerhand en zie dat ik de pop vast heb. De Zelda pop uit de speelgoedwinkel in Helsinki.

2019

Ik wil dit ook!

Wil jij ook drie random woorden insturen of andere korte verhaaltjes ontvangen? Klik op de smiley voor de mogelijkheden.

ShortStoryMonday

De week beginnen met een kort verhaaltje? Dat kan! Klik op de smiley, meld je aan en ontvang voor € 5,00 per maand elke maandagochtend een nog niet geplaatst kort verhaaltje in je mailbox. Ook leuk om cadeau te geven!

Up to date blijven

Maandelijks up to date blijven van de nieuwtjes, nieuwe verhalen, status van het boek en meer? Meld je aan voor de nieuwsbrief door 'up to date blijven' te mailen naar hello@margoo-schrijft.nl.